Zeepsop

Het politieke schouwspel gelijk waar ter wereld begint meer en meer op een slechtgeschreven soap-serie te lijken. Zelfs als ik mij beperk tot de V.S., Canada, en die andere grootmacht België, kan ik boeken schrijven vol horror-verhalen, roddels, verwikkelingen, noem maar op. Geen verhalen die zich de laatste decennia hebben afgespeeld. Neen. Over de laatste paar maanden is op politiek vlak zoveel te schrijven dat je bijna steno moet kennen om het allemaal op tijd op papier te kunnen zetten.

De V.S. is natuurlijk het meest visibel. Eerst de machtsstrijd tussen Obama en Clinton, later tussen Obama en McCain, en ondertussen tussen Palin en iedereen. En zeggen dat dit slechts het voorspel is! Welke vettige verhalen gaan tijdens de finale van de verkiezingscampagne het licht zien, en - nu er een vrouw in het spel is - hoelang zal het duren voor er aan de haren wordt getrokken? Het is bij mijn huidige zuiderburen wel altijd zo geweest, maar dit jaar zijn er buiten het hoofdverhaal "wie gaat uiteindelijk George W. Bush van zijn stoel duwen" wel opmerkelijk veel verhaallijnen die het spektakel des te interessanter maken. Om te beginnen maakt voor het eerst een zwarte kans om het Witte Huis te gaan betrekken, en sleept Obama het schandaal met dominee Wright als een metalen kogel achter zich aan. Die andere democraat Biden lijkt dan weer de saaie piet van het gezelschap - althans voor de roddelpers. Natuurlijk is er McCain die door sommigen niet geacht wordt in staat te zijn de volledige ambtstermijn in leven te blijven - hij lijdt nu al aan amnesie en vindt het moeilijk om tot zeven te tellen - waardoor Palin misschien wel de eerste vrouwelijke president kan worden. Maar zij wordt momenteel helemaal door het slijk gehaald, verhalen over machtsmisbruik, overspel met een zakenrelatie van haar man en een gedwongen huwelijk van haar zwangere tienerdochter besmeuren het mooie gezichtje - volgens de media, ik onthou mij van alle commentaar - van voormalig Miss Alaska.

In België gaat het er al even dramatisch aan toe. Het plot klinkt als "wie gaat uiteindelijk Yves Leterme op zijn stoel zetten, of ervan duwen." Uiteraard hebben de protagonisten andere namen, maar ze maken er een even grote smeerboel van als in het land van George Washington, met Reynders in een glansrol als eeuwige tweede. Gelukkig worden de persoonlijke affaires in Europa nog met een beetje fatsoen besproken - in de politiek althans -, maar de vuile was van de politieke families wordt zonder pardon aan de meest zichtbare wasdraad opgehangen: de interne machtsstrijd binnen alle mogelijke kartels, de tegenstelling Vlaanderen-Wallonië, de conflicten tussen gelijkgezinde collega's van de federale en de regionale regeringen, ontelbare onuitgevoerde dreigementen, noem maar op!

En dan is er nog Canada, het voorbeeld van verdraagzaamheid en vriendelijkheid, het toevluchtsoord voor zij die zich liever niet langer Amerikaans Staatsburger willen laten noemen. Tegelijkertijd ook het land van Quebec en de rest, van inheemse volkeren en de veroveraars. Machteloze minderheidsregeringen zijn hier de regel, conflicten tussen federale en regionale belangen al even prominent aanwezig als waar menig Canadees het leven liet in één van de wereldoorlogen - hét hoogtepunt van het internationaal filmfestival "Passchendale" moet daaraan herinneren - alsook de taal- en onafhankelijkheidsstrijd van de eerste binnenvallers. Hier zijn gisteren vervroegde verkiezingen aangekondigd, met als verhaallijn: "wie gaat beletten dat Stephen Harper opnieuw op zijn stoel wordt gezet." Terug een variant op het thema van elke politieke soap "wie is de volgende op de stoel?" 

Geen wonder dat de eerste dergelijke met-schandalen-en-intriges-geladen-TV-spektakels gesponsord werden door de grote zeepsopfabrikanten - waaraan de naam vandaag nog steeds wordt toegeschreven, trouwens. Er is een hele hoop zeepsop nodig om deze knoeiboel schoon te maken! Je zou je in deze tijden waar de grens tussen nieuws, reality-televisie en soaps vervaagt, zelfs kunnen afvragen wie het nodig vond om 90210 terug op het scherm te krijgen... 

Sterren en teensloffen

Terwijl iedereen tijdens het filmfestival op zoek is naar Brad Pitt, George Clooney en andere schone gezichten - al bleek Brad Pitt getekend te zijn door zijn steeds uitbreidende gezin - werd ik gisteren uitgenodigd op een exclusief feestje ter ere van "It Might Get Loud", een film met onder andere The Edge, Jimmy Page en Jack White. Zomaar. Als vervanger van Tim, iemand uit de muziekindustrie die van zijn vrouwelijke wederhelft thuisarrest had gekregen. Ik zat op een terrasje wanneer ik plots deze uitnodiging kreeg en het enige wat ik moest doen was mij gedragen als Tim.

Nu, ik ken Tim niet, ik heb Tim zelfs nog nooit gezien. Ik was ook niet gekleed om naar een exclusief feestje te gaan in een bar van een peperduur hotel. Ik geef toe, met mijn afgewassen acht jaar oude jeans, ongestreken grijs geruit hemdje en mijn half vergane teensloffen kon ik net zo goed de regisseur van de film zijn geweest. Maar had ik net iets vroeger geweten dat ik misschien samen met Jack White op een feestje zou zijn, ik zou waarschijnlijk mijn andere teensloffen aangetrokken hebben. Maar er was geen tijd meer, ik naar het exclusieve hotel dus, op mijn teensloffen...

Eens daar aangekomen stond er een grote menigte geïnteresseerden, een bende veiligheidsagenten, en een standje om de pasjes af te halen. "Hallo, ik ben Tim." Opdracht één geslaagd, de pasjes waren veroverd, ze hadden een effect op de horde agenten als Mozes op de Rode Zee. We werden als sterren op teensloffen over de rode loper geloodst, een dubbele portier opende met een elegante zwier de spiegelglazen toegangsdeur.

Glitter, glamour, blote ruggen, smokings, hoeden, sigaren, cocktails... en teensloffen. Niemand leek zich aan mijn outfit te storen, en sommigen leken zich zelfs af te vragen wie deze beroemdheid wel moest geweest zijn. "Iemand die een dergelijk statement neerzet op een feestje als dit, moet wel belangrijk zijn!"

Maar eens binnen zat het spannende van de avond er op... Inderdaad, de drank en het eten waren gratis, de whisky en vodka liep vlot over de meeste lippen, er werden een paar superbekende hockey-spelers gespot - ik zou ze zelfs in hun wedstrijd-outfit niet herkennen -, de aantrekkelijkheid van een aantal vrouwen daalde bij elk woord dat ze uitkraamden, kortom... een naar mijn gevoel typisch exclusief feestje, jammer genoeg zonder Jack, Jimmy of The...

Maar! Jack zou een verrassingsconcert geven dit weekend, en misschien, heel misschien kom ik te weten waar en wanneer. Ik hou alleszins mijn ogen en oren open!

De vakantie is voorbij

Het nieuwe schooljaar is ook hier in Toronto op gang geschoten. Gisteren werden de kinderen nog gespaard - 1 september is hier het equivalent van 1 mei in België -, maar nu zijn ze echt van de grasperken verdreven. De basketbalpleinen in Moss Park liggen er desolaat bij. Overdag is het op straat nog kalmer dan het al was. De luchtvochtigheid is nagenoeg verdwenen - gelukkig is de schitterende zomerzon achtergebleven. Het openluchtzwembad op Broadview Avenue is aan het leeglopen. En ondertussen maakt de stad zich op voor het grootste, zoniet één van de grootste filmfestivals ter wereld.

Vorig jaar nog was Brad Pitt de grote ster in september, het is in spanning afwachten wie straks de rode loper zal platlopen, en vooral, welke roddels nu weer de wereld kunnen worden ingestuurd. Bernard, vriend, collega en medeorganisator van het Cinema Novo festival van Brugge is op bezoek om het allemaal van dichtbij mee te maken. Nu het festival nog net niet is gestart maak ik graag tijd om samen met hem een aantal plekjes in de stad beter te leren kennen, al zijn we vooral op zoek naar leuke pubs.

Maar vandaag hebben we zelfs gewerkt. De sessie in verband met leiderschap die we in november op de XPDays in Eindhoven samen geven, kreeg deze namiddag alweer een beetje meer vorm. Het wordt zonder pardon een succesnummer. Een beetje meer interactie met het publiek, een beetje minder theorie, precies zoals we het willen. Met de stralende nazomerzon op ons voorhoofd konden we in Moss Park bij 27 graden genoeg inspiratie omzetten in echte resultaten. Laptop, boeken, post-its en index-kaartjes voor ons uitgespreid in het gras.

En zo is het ook op deze tweede september stilaan donker aan het worden. 

En vanavond? Dan gaan we eens de Rivoli uitproberen, denk ik...

Professor in alles

Terwijl in Vlaanderen Suske en Wiske waarschijnlijk het meest gelezen werd, was ik als kind vooral een grote fan van Jommeke. Ook vandaag nog. De tiener met zijn strooien dakje, de eeuwig verliefde  papegaai en meer rare dan normale vrienden weet me nog altijd te boeien met zijn ongelofelijke avonturen. Maar de meest tot de verbeelding sprekende figuur is voor mij altijd Professor Gobelijn geweest. Een super-verstrooide professor, uitvinder van de vliegende bol, en tegelijkertijd vloek en redder van Zonnedorp. Aan de poort van zijn huis hangt een bord met het opschrift:

Professor J. Gobelijn
Professor in alles

Er is werkelijk geen domein te vinden waarin Jeremias niet de slimste mens ter wereld is. Of misschien wel, er is tot nog toe geen enkele aflevering waarbij hij een relatie met een vrouw aangaat - tenzij Melanie dan. En naar deze Professor Gobelijn dwaalden gisteren mijn gedachten af.

Ik ging samen met Bernard naar het ROM, het Royal Ontario Museum, een absolute aanrader, voor iedereen. Wil je iets te weten komen over de Middeleeuwen? Ga naar het ROM. Hoe ziet een echte Canadese kano er uit? Je kan het zien in het ROM. Hoe werden de Chinese rijken begraven? In het ROM vind je er alles over. En Brugse wandtapijten? Jawel... het ROM. En wat in verband met de wereldtentoonstelling van 2010 in Sjangai? Meer info in het ROM. Overblijfselen van een T-Rex of Brachiosaurus? Het is in het ROM dat je zijn moet. En gisteren zijn wij daar dus naartoe geweest, naar het ROM. Vanaf half vijf, want dan kan je voor de helft van de prijs een toegangskaartje versieren en tot sluitingstijd - vrijdag om 21:30 - in dit volgepropte gebouw ronddwalen. We hebben het ongeveer tot dan uitgehouden, ondergedompeld in een overdaad aan informatie en allerhande overweldigende indrukken. Een meer dan 4 uur durende wandeling doorheen kunst, kitch en geschiedenis. Een bevredigende tocht in Het Museum van Alles, of toch bijna alles, want hoezeer we ook zochten, we hebben geen Velociraptor gevonden. 

Niet toegelaten

Zondag was het verschrikkelijk heet. Ik liep met Catharine langs de Danforth op zoek naar een nieuwe fiets - haar vorige exemplaar rijdt nu waarschijnlijk rond onder één of andere jongeling met losse handjes. Het was zodanig heet dat ik snakte naar een drankje, en net op dat moment, als uit de hemel gezonden, dook aan de overkant van de straat een bierwinkel op - bier wordt hier niet in de supermarkt verkocht, maar in een winkel die daarvoor een speciale vergunning heeft; hetzelfde geldt trouwens voor andere alcoholhoudende dranken, ook daar zijn gespecialiseerde winkels voor. Het idee alleen al van een frisse Hoegaarden op mijn uitgedroogde tong, deed het laatste beetje vocht dat nog in mijn lichaam aanwezig was langs mijn mondhoeken naar buiten lopen. Nog sneller dan de bliksem maakte ik aanstalten om de straat over te steken en twee gekoelde blanchekes uit de rekken te halen. Maar blijkbaar had de warmte zich van mij meester gemaakt en stond ik niet stil bij de mogelijke gevolgen, want hier in Ontario is zoiets gewoon ondenkbaar. Bier drinken op straat is een strafbaar feit, en kan zelfs op straatfestivals enkel op daarvoor voorziene plaatsen. Daarenboven mogen min 19-jarigen zelfs niet op die plaatsen aanwezig zijn, of ze nu alcohol gebruiken of niet, begeleid worden door een meerderjarige of het er alleen op willen wagen zich tussen dronkelui te begeven. Alcohol op straat niet toegelaten dus, voor een inwijkeling uit België een hoogst eigenaardig verbod.

Maar ook in Vlaanderen is verre van alles toegelaten. Ik kreeg vandaag een berichtje in mijn electronische brievenbus met een kopijtje van een proces verbaal. Blijkbaar heb ik tijdens de laatste dagen van mijn blitzbezoek in België mij net iets te hard gehaast om mijn tijd zo efficiënt mogelijk te gebruiken. En blijkbaar vond de plaatselijke politie het ook nodig om op diezelfde dag, op datzelfde tijdstip en op diezelfde plaats hun nieuw speelgoed uit te testen en foto's te nemen van gehaaste voorbijgangers. Snel rijden niet toegelaten, zelfs niet in België...

Er zijn genoeg voorbeelden te vinden van kinderen niet toegelaten zonder volwassen begeleiding. Maar nog nooit eerder - tot gisteren dan - zag ik dit hoogst eigenaardig verbod. Aan de rand van Moss Park is een speeltuin waar geregeld kindergeroep en -getier boven het geluid van de wagens en motoren uitstijgt. Glijbanen, schommels, een wip, en een handvol fonteinen die voorbijgangers de stuipen op het lijf jagen, telkens een kleine pagadder de link legt tussen de grote rode rad-van-fortuin-knop, en het spuitende water. Duidelijk een strategische opstelling om ongewenste bezoekers snel de ernst van hun overtreding te laten inzien. Dit is het rijk der kinderen, bengels aller landen, rassen en culturen, deugnieten die maar al te graag het risico nemen zelf een koude douche te krijgen bij een poging om een grown-up te grazen te nemen. Geen wonder dat dit verbod er geldt, uit veiligheidsoverwegingen voor de oudere soort, uit bescherming tegen al dat jong en energiek geweld. Volwassenen niet toegelaten zonder begeleiding van kinderen.

Geduld

Geduld heeft België aan twee triomfen geholpen. Lik op stuk voor zij die achterover leunend in de zetel, met een pint in de linkerhand en de afstandsbediening in de andere, negatieve kritiek uitend op de prestaties van onze atleten en vloekend dat de sport in ons land naar de kloten is. Waarschijnlijk werd onze zilveren medaille door sommigen zelfs eerder toegeschreven aan het falen van de favorieten dan aan de sterkte van ons eigen team. Maar we hebben die zilveren plak, zelfs een gouden, en een oprecht applaus van mij vanuit Toronto, en absoluut niet alleen voor hen die zwaarder beladen van het vliegtuig stappen in Zaventem!

Geloof is alles wat nodig was, en een beetje geduld. Het zijn ongetwijfeld precies deze twee dingen die ik nog even moet volhouden in verband met mijn werkvergunning. De aanvraag is binnen, richting Canadian Consulate General in Buffalo, Verenigde Staten van Amerika. Alle documenten zijn - voor zover ik weet - volledig ingevuld, vergezeld van een CV, een paar certificaten, een kopij van identiteitspapieren, een betaling en een paar foto's waarop je vooral niet mag lachen - een regel die is ingevoerd sinds 11 september 2001, op aandringen van het enige buurland dat Canada rijk is. Terroristen zijn serieuze mensen, en als ze op missie zijn, is er bij al die concentratie geen plaats voor een glimlach. Dan wordt het natuurlijk heel erg moeilijk om hen te herkennen als op hun pasfoto de mondhoeken wel naar boven zijn gericht. Blijkbaar een redenering waarvan de logica aan ons Europeanen volkomen voorbij gaat. In elk geval, de foto's zijn opgestuurd en het enige dat ik nu kan doen is geduld hebben. Om te beginnen weet ik bijvoorbeeld niet hoelang de post er over doet om de brief bij de gewenste instanties af te leveren. Canada is een paar keer groter dan België, en om evidente redenen bestaat daarom geen systeem van D+1 aflevering. Daarbij komt nog eens dat de brief aan de grens hoogst waarschijnlijk wordt onderzocht op de aanwezigheid van wit poeder - ook al is hij niet aan John McCain gericht - en dan wordt overgedragen aan de Yankee postbodes. Geduld dus.

Ondertussen blijkt mijn netwerk zich hier uit te breiden, vooral door mijn weekendactiviteiten met de juiste mensen te plannen. De kans is niet klein dat ik een vrij belangrijke coaching opdracht bij een vooraanstaand bedrijf kan versieren, en ondertussen ben ik gevraagd om een kijkje te gaan nemen op de IT-afdeling van een ander bedrijf en misschien een paar verbeteringen voor te stellen. Gisteren heb ik dan terug andere contacten gelegd om precies hetzelfde te doen voor één van de eerste dot-commers, en nog steeds een erg belangrijke speler op de markt. En ook al ben ik momenteel een heel groot deel van mijn tijd professioneel bezig, het effectief opstaan om naar een bedrijf te gaan zal de eerste dagen lastig zijn, vrees ik. Maar daarom ben ik hier, dus laat ze maar komen!

Het weekend zit er terug bijna op, de vleesetende muggen op het BBQ-feestje van zaterdag hebben een mooie reliëftekening op mijn rechterarm en -been achtergelaten - mijn linkerkant blijkt minder sappig te zijn - en deze hete en uiterst vochtige dag heeft mij letterlijk uitgewrongen, dus ga ik mij nu rustig onderdompelen in een lekker lauw badje, met op de achtergrond een paar Jazz-noten om bij weg te dromen. En morgen? Morgen heb ik een hele hoop werk, opgesplitst in concrete taken, en één daarvan is... geduld oefenen. 

Dertien

Dertien dagen op de Spelen
Dreigen stilaan te vervelen
Steeds berichten moeten horen
Over lappen rond de oren
Dat de Belgen daar nu krijgen

Het niveau van de atleten
Is inflatie bij mijn weten
En maar hopen dat 2 dagen
Nog het doembeeld kan verjagen
Dat de Brabançonne moet zwijgen

Voor het eerst sinds lang geleden
Wordt metaal totaal gemeden
En zolang we zelf niets winnen
Haalt het gastland alles binnen
Om aan hun zegestok te rijgen

Laat ons naar medailles trachten
Van diegenen die nog wachten
En pas nu in actie komen
Naar een overwinning stomen
Criticasters laten zwijgen