Verslag

Heel kort, want de dag zit er ook voor mij bijna op. Werkaanbiedingen beginnen stilaan hun weg te vinden in mijn richting. De onduidelijkheden met de dienst immigratie klaren uit. Ik kwam vanavond vrij moe thuis van een eerste dag gratis opleiding Certified Scrum Master - waarvoor ik een paar jaar geleden al in België veel te veel euro op tafel heb gelegd. En na een uurtje ronddobberen in het zwembad van mijn appartementsgebouw, geniet ik nu met volle teugen van een glas rode wijn uit Niagara, net voor het slapen gaan.

Al heb ik veel inspiratie om vanalles en nog wat neer te schrijven, mijn dagen beginnen zich zodanig vol te proppen, vooral met professionele dingen, dat ik momenteel meer nood heb aan voldoende nachtrust dan aan het verslaan van mijn verhalen. Geen vrees echter. In dit geval is uitstel zeker en vast geen afstel!

De knoop ontward

Wanneer ik hier begin juni voet aan grond zette, had ik een duidelijk beeld van wat me te wachten stond. Een mening, opgebouwd uit een beetje online literatuur, maar vooral uit gesprekken en ervaringen van anderen, gaf me het gevoel dat ik een oorlog begon die ik onmogelijk kon verliezen. Ik had mezelf, en dus alle nodige wapens op zak om de verwachte weerstand het hoofd te bieden en vrij snel geïntegreerd te zijn en aan de Canadese samenleving deel te nemen. Dus wanneer ik hier begin september voet aan grond zette, had ik een duidelijk beeld van wat me te wachten stond... dacht ik.

Al snel bleek mijn streefdoel om binnen de maand woonst, bankrekening en werk voor mekaar te krijgen, onhaalbaar. Maar uiteindelijk slaagde ik toch in twee derden van mijn opdracht, binnen diezelfde maand. Alleen een plaatsje bemachtigen op de arbeidsmarkt bleek problematisch. Niet zozeer omdat ik niet over het juiste profiel beschik, of onvoldoende ervaring op tafel kan gooien, maar vooral omwille van mijn status als buitenlands bezoeker. Geen werkvergunning betekent geen werk, en geen werkaanbod betekent geen werkvergunning. Ook een contract aangaan via mijn Belgisch bedrijf bleek niet zomaar te kunnen, van zodra de fysieke aanwezigheid in Canada is vereist, kan je geen job of contract aannemen zonder stempel.

Gelukkig leverde mijn strategische aanwezigheid op een conferentie vorige week mij een paar gesprekken op. Het jobinterview van gisteren bijvoorbeeld was er één om duimen en vingers van af te likken. Niet zozeer het slaatje in het Fairview winkelcentrum, maar wel het resultaat van mijn gesprek met de oprichter en bedrijfsleider van een plaatselijke consulentenboite kon niet lang genoeg nasmaken: een uitnodiging om volgende week een peperdure cursus volledig gratis bij te wonen, en onder voorbehoud een aanbod voor een job. Onder voorbehoud van het binnenhalen van minstens één van de contracten die in de pijplijn zitten. De voorgenoemde cursus past perfect in het plaatje, want de bedrijfsleider waarvan sprake geeft hem, en één van de belangrijke bijna-klanten stuurt een aantal medewerkers. Een ideale kans om eventueel toekomstige collega's nu al in levende lijve te ontmoeten. Nog geen zekerheid dus, maar alleszins een hoopvolle evolutie.

Vandaag wilde ik dus alle laatste onduidelijkheden rond werkvergunningen van de baan krijgen. Terwijl ik tijdens mijn aanwezigheid hier mijn mening over het werkvergunningsproces van eenvoudig naar superingewikkeld zag evolueren, vond ik, na een lange dag alle op het net beschikbare telefoonnummers in te toetsen, en de bijhorende automatische menu's te doorlopen op zoek naar de juiste cijfercombinatie die mij een gesprek met een niet in West-Vlaams Engels gedigitaliseerde stem opleverde - het leek alsof ik de lotto aan het spelen was -, wat ik nodig had: waarschijnlijk de enige persoon in Canada die kon antwoorden op mijn vragen. Twee maanden lang heb ik geprobeerd deze persoon aan de lijn te krijgen, en uiteindelijk was het zover, omstreeks kwart voor vier plaatselijke tijd, een kwartier voor de deuren van de overheidsdiensten sluiten. Een vriendelijke dame langs de andere kant van de lijn luisterde aandachtig naar mijn vragen. "Het enige wat u moet doen, meneer, is met een job aanbod en een bewijs van ervaring het land binnenkomen. In de functie die u wil opnemen bent u vrij van verder onderzoek." Eindelijk! Een klaar en duidelijk antwoord dat mensen zoals ik begrijpen. Voor functie 2171 in niveau OA is geen onderzoek nodig van de Human Resources and Social Development Canada. Meer nog, net zoals ik aanvankelijk dacht, maar later achterhaald leek te zijn, ik moet enkel maar even de grens oversteken om de juiste stempel in mijn paspoort te krijgen. Niemand in het land die deze vraag kon beantwoorden tot vandaag, kwart voor vier, een kwartier voor het neerleggen van de telefoon bij de help desk van de dienst immigratie. Enig voorbehoud, toch. Aan de grens bij de Verenigde Staten is men niet verplicht de werkvergunning af te leveren, tenzij voor burgers van de Verenigde Staten zelf. De vriendelijke dame zei me alleszins mijn geluk te beproeven om zo een dure vlucht naar België te proberen vermijden, maar garanties op succes kon en wilde ze me niet geven. Afhankelijk van welk been de van dienst zijnde douanier uit bed heeft gejaagd kan ik snel aan mijn vergunning geraken. Zoniet moet ik terug het vliegtuig op, en kan ik nogmaals de loszittende schroeven aan de vleugels tellen... 

Bijna

Niet dat ik zwart-wit door het leven ga, maar ik heb het gevoel dat bijna dezer dagen net iets te veel in de mond wordt genomen, vooral bij dingen waar we zelf voor verantwoordelijk zijn. Het is als een excuus om niet te moeten uitblinken, om met de tweede plaats tevreden te zijn. "Het is ok, want ik ben tweede, dus ik heb bijna gewonnen." Voor je het weet wordt dit excuus om niet de beste te zijn het doel, bijna winnen. En waar stopt deze uitholling van gezonde verwachtingen dan? Bijna goud is zilver, of zelfs een bronzen medaille. Bijna een medaille is aanwezig zijn in de finale. En bijna de finale is zo goed als deelnemen. En jazeker, de olympische gedachte deelnemen is belangrijker dan winnen bevat deze grote waarheid, maar deelnemen zonder ambitie om te winnen, of minstens zo hoog mogelijk te eindigen, lijkt geen onderdeel van deze eeuwenoude gedachte, gebeiteld uit de blote lijven van de Grieken uit de oudheid. Voor je het weet neem je bijna deel, en sta je volledig buiten spel.

Bijna een halve finale voor Mathieu Fonteyn in de 200 m vlinderslag. Bijna een bronzen medaille voor Dirk Van Tichelt bij het judo. Onze journalisten lijken zich meer en meer neer te leggen bij de sportieve suprematie van andere landen ten opzichte van ons kleine België, te buigen voor het bijna, de waarde te negeren en het gepaste respect te tonen voor de prestaties van onze atleten, los van enige rangschikking; geen bijna iets beters, maar goed en zelfs schitterend op zichzelf! Voorbeelden genoeg van bijna op deze spelen, maar ook erbuiten. Bijna een akkoord voor de staatshervorming. Bijna een regering.

Wat is precies het gevoel bij bijna? Teleurstelling vanwege het net niet, het bereikbaar lijken van het doel, maar het uiteindelijk toch niet halen? Woede omwille van een ondermaatse prestatie? Of is het een gevoel van onmacht tegenover het universum, dat net als een dobbelsteen of een muntje beslist wie het helemaal, en wie het bijna haalt? Bijna lijkt in het leven geroepen door hen die de realiteit van de eindstreep niet onder ogen willen zien. Want bijna winnen klinkt als niet verliezen, een nuance die blijkbaar belangrijker is langs de donkere zijde van de medaille. Ooit al iemand horen zeggen dat zij of hij bijna tweede werd, terwijl het goud om de nek wordt gehangen?

Ik wil van geen bijna weten. Ik ben niet bijna naar Canada gekomen, ik heb het gedaan. Ik heb niet bijna werk gevonden, hoe dicht ik er ook bij was; ik heb het nog niet gevonden, wat ook de reden daarvoor moge zijn - al lijkt deze stelling sinds ik dit artikel aanvatte achterhaald, meer daarover hopelijk in een paar weken.

Wat was de moraal nu ook alweer? Juist ja, ik was het bijna vergeten. Als je iets doet, gá er dan ook voor, niet voor 99%, niet voor bijna 100%, maar geef het volle pond! Zorg zelf dat er geen verwijten mogelijk zijn, niet tegenover jezelf, niet tegenover anderen en ook niet tegenover het universum. Als je het haalt heb jij ervoor gezorgd, als je het bijna haalt ook.

En daarom hoedje af voor elke atleet op de spelen, Belgisch, Vlaams, Waals, Canadees, Chinees, maakt allemaal niet uit. Een voorbereiding van jaren en één kans om het te maken. Één kans om in de olympische tabellen te worden opgenomen en niet door de journalisten als bijna te worden vereeuwigd. Hoedje af voor wat ze wél doen, voor het geloof dat ze hebben in zichzelf! En ik geloof er ook in, we halen niet bijna een medaille, maar we halen er minstens één!

Als België

Regen, regen en nog eens regen. Los van het feit dat het vrij warm is, en een onweer van op het 17de best wel een aangenaam schouwspel is, blijft regen net als in België niet al te lang boeien. Een hele godganse dag staan de hemelsluizen open, en niemand die er de weg naartoe vindt om ze dicht te slaan.

Veel goesting om buiten te lopen heb ik dan ook niet, momenteel. Mijn opgezwollen linkerbovenlip doet mij er een beetje raar uitzien - nog steeds normaler dan sommige gevallen in deze buurt -, een geschenk van ik-weet-niet-welk-ongedierte-dat-het-gisterenavond-nodig-vond-om-gif-in-mijn-lip-te-spuiten. Ervoor was ik nog met Catharine op het Danforth festival, een straatfestival in Greek Town waar alle restaurantjes één weekend in het jaar een kleine heel erg smakelijke hap op straat serveren, uiteraard begeleid door de Sirtaki.

En wat zich gisteren laat manifesteerde is vandaag nog duidelijker naar boven gekomen. Doodop... Een hele week netwerken en aandachtig aan interactieve sessies deelnemen, na de ene sessie snel naar de andere hollen, en 's avonds met een aantal vrienden uithangen, heeft zijn sporen nagelaten. Ik was waarschijnlijk nog niet helemaal gerecupereerd van mijn jachtige passage door België en mijn terugreis, ben onmiddellijk in die drukke conferentie-week gedoken, en zit nu voor het eerst terug op de zetel, met een beetje tijd voor mezelf.

Om mij toch ietwat nuttig te maken heb ik snel de stofdoek en de dweil door mijn appartementje gejaagd, maar voor de rest is van activiteit niet veel te bespeuren. Het wordt een korte avond vandaag. Tijd voor een komma, een rustpauze in deze drukke opeenvolging van activiteiten. Morgen landt een andere vriend in Toronto, om maandag al weer onderweg te zijn naar andere oorden in dit mooie grote land. Maandag zou ik een interview hebben met een consultingbureau, en dinsdag heb ik er met zekerheid eentje met een potentiële werkgever, het resultaat van een drukke, en nu al waardevolle week. Laat ons hopen dat die waarde volgende week nog een hele hoop opgekrikt kan worden! 

Conferentie

Agile 2008 is uiteindelijk echt van start gegaan. Nadat ik maandagavond nog met een volle maag op het voor mij totaal verrassende openingsbanket aankwam, en daarna nog met een aantal mensen bij een paar glazen bier over alle soorten uiterst boeiende agile technieken filosofeerde, was ik gisterenmorgen net op tijd voor de openingsspreekbeurt. De auteur van The Wisdom of Crowds kon moeiteloos het talrijk opgekomen publiek redden van de vervelingsdood, en bewees in één adem dat het collectief verstand van dit allegaartje overwegend schijnbaar wereldvreemde computeridioten uit alle hoeken van diezelfde wereld, over kennis beschikt die zelfs nergens in boeken staat neergeschreven. En hoewel veel van de aangehaalde voorbeelden voor een stuk konden uitgelegd worden aan de hand van de wet van grote getallen, is er in The Wisdom of Crowds zeker en vast nog een andere dimensie aanwezig.

Maar wat tot nu toe het meeste indruk op mij heeft gemaakt is zonder enige twijfel het publiek. Jazeker, op gelijkaardige Europese conferenties in verband met Agile technieken vind je ze ook wel, maar tot nu toe had ik het gevoel dat het merendeel niet tot de categorie van computeridioten moest worden gerekend, of tenminste toch niet tot de categorie waar ik mezelf ook niet bijreken...

com∙pu∙ter∙idi∙oot (de ~) iemand die zich uitsluitend met computers bezighoudt, en daarbuiten geen belangstelling heeft; contaminatie van computerfreak en vakidioot

Tegelijkertijd valt het me ook op dat de abolute meerderheid van de deelnemers van deze wereldconferentie - zo heb ik het altijd geïnterpreteerd - uit de VS komt en dat deze zonder enige twijfel het gemiddelde soortelijk gewicht van de aanwezigen de hoogte in jagen.

Maar gelukkig zijn er voor de aandachtige bezoeker meer dan genoeg andere interessante weetjes te rapen, laat ze mij even kort aanhalen in de volgende 10 punten. Ik leerde dat:

• collectief België slimmer is dan de regering
• fietsbanden het kunnen begeven bij het opspringen van een stoeprand
  
• het sprookje van sneeuwwitje en de zeven dwergen verplichte lectuur zou moeten zijn
  
• schoenen uit natuurlijk materiaal spontaan ontbinden bij een hevige tropische regenbui
  
• het verleden er altijd zal zijn
• er nog heel wat toeristische attracties bestaan in Toronto die ik vroeg of laat wil bezoeken
• de mythe van grootheden snel kan verpulveren bij een persoonlijk gesprek
  
• mijn engels accent herkenbaar is als eentje uit de lage landen
• Starbucks koffie uit een porseleinen kop bijlange niet slecht is
• de kans dat Mc Cain het haalt bij de presidentsverkiezingen in de VS helemaal niet zo klein is als in Europa wordt aangenomen 

Caribana

Elk jaar rond eind juli ontwaken de straten aan de oevers van het Ontariomeer te midden van een bont gekleurd gezelschap en een overdaad aan Latijnse muziek. Een carnavalesk gebeuren dat telkens een massa nationale en internationale nieuwsgierigen naar de stad lokt. Vandaag stond in de krant te lezen dat de Caribana parade gisteren één miljoen bezoekers trok.

Gisterenmiddag. Ik hoor voor het eerst van het bestaan van deze parade, dus ik moet en zal erbij zijn. Snel nog even boodschappen doen om mijn lege koelkast terug wat voedsel te geven, en mijn gasten vanavond nog een snelle hap te kunnen aanbieden. Nog sneller de hoofdkussens en reserve lakens vakkundig onder het zetelbed moffelen en... POEF! De electiciteit maakt plaats voor een branderige geur. Een fractie van een seconde later valt een CO detector op het parket. Bij het openen van de zetel heb ik dergelijke druk op de in het stopcontact zittende toestel gezet, dat het hele stopcontact volledig uit zichzelf uit de muur is komen kruipen, en het binnenwerk een kortsluiting veroorzaakte. Resultaat: stopcontact in flarden en zekering gesprongen - geen automaten hier, dus die zekering moet vervangen worden.

Op zich is het gevaar voor een koolstofmonoxide-vergiftiging vrij veraf, maar een falende stroomkring die ongeveer 75 percent van alle stopcontacten en verlichting in mijn appartement voedt, is een ongepast welkomsbericht voor de bezoekers die slecht binnen een aantal uren op Pearson International landen. Het is zaterdag en de concierge is niet aanwezig, dus er zit niets anders op dan met het schaamrood op de wangen de situatie uit te leggen aan de van wacht zijnde helpdesk-voor-dringende-gevallen-bediende. "De concierge zal u zo snel mogelijk bellen om een afspraak te maken en het euvel te herstellen." Al goed, de Caribana parade duurt nog tot 6 uur, dus op die paar minuten zal het nu ook wel niet aankomen. Ondertussen moet ik jammer genoeg vaststellen dat er geen enkele kring is met dezelfde stroomsterkte, zodat ik ook geen andere zekering kan nemen om deze belangrijke stopcontacten weer onder stroom te krijgen.

Het is nu al 2 uur later en ik heb nog steeds geen telefoon mogen ontvangen, dus ik bel terug naar de helpdesk-voor-dringende-gevallen. "Heeft men u nog niet gebeld? Ik zal nogmaals contact opnemen met de concierge." Nog een uurtje wachten en dan is mijn geduld op. Ik stap op de fiets en haal een nieuw stopcontact en genoeg zekeringen om in de nabije toekomst zeven keer dommer dan een ezel door het leven te gaan.

Eens thuisgekomen doe ik de nodige herstellingen en precies 3 minuten en 26 seconden later is er terug overal electriciteit en kan ik uiteindelijk naar Caribana vertrekken. De klok staat op 17u53... Dus geen parade voor mij dit jaar, geen 1 miljoen en één bezoekers. Maar mijn gasten beschikken wel over alle electriciteit waar ze recht op hebben.

Vandaag is er ondertussen meer dan 24 uur verstreken na mijn eerste telefoontje met de helpdesk-voor-dringende-gevallen, en ik wacht nog steeds op antwoord van de concierge. Slechts één vraag heb ik voor hem als hij belt: "Wat is het telefoonnummer van de helpdesk-voor-nog-dringendere-gevallen?"

Over tijdzones

Nu ben ik het wel zeker. De beste manier om een jet lag te verteren is volop de Gentse Feesten vieren. Je hoeft helemaal niet van tijdzone te veranderen. Het wordt een aantal uur eerder donker, dat is waar. De atmosfeer is al redelijk opgewarmd als je vanonder het dons kruipt, bier drink je veel te vroeg op de dag, en als je bij je ouders gaat eten krijg je al snel een biefstuk of lasagna voor een ongehoord vroeg ontbijt. Maar al bij al voelt de rest van de dag redelijk normaal aan. Ik heb nooit echt last gehad van het zes uren grote tijdsverschil dat mijn stekje op Sherbourne sheidt van mijn plekje in Kleempendorp. En ook de laatste dagen die mij na de Fieste nog restten in het leeuwenterritorium was het weinig zinvol om mij nog aan te passen aan de plaatselijke dagindeling. 

En nu ik terug ben en de eerste Torontoniaanse nachtrust achter de rug heb, ben ik alweer volop gesettled. In bed tegen 11u en slapen tot 7u30: de perfecte nacht! Al denk ik dat het quasi overslaan van vorige nacht - valiezen pakken, koelkast leegmaken, reizen - de volgende dagen een oorzaak zou kunnen zijn van een aantal geeuwtjens, tenzij een aantal sessies op de Agile 2008 conferentie met die twijfelachtige eer gaan lopen.